Kaşife Hicvetmek

Var oluşun hicvine iniyoruz şimdi.

Burayı keşfetmek için her nefesin taşları oynattığı bir yer bulması gerekiyor insanın. Topraktan gücünü alan, karşılığında ona kökleriyle sarılan bir söğütün yerini bulduğu gibi.

“Kimsin?” ya da “Nerdesin?” diye sormadan, gücünü aldığı bir yer bulması gerekiyor.

Yeryüzündeki ilk nefesin alındığı  günden nefsini terkedip toprağına ihanet eden son insana kadar. Yıkımları ve savaşların nedenini varoluşun hicvinde aramak gerekiyor.

Başka, kendinden çok uzakta bir yerde gücünü bulmaya çalışan insana ulaştığında toprağını elinden alırsan eğer, belki son olmayacaksın. Nefsini terkeden insanlardan birisi olacaksın sadece.

Kötünün bilincindeki kan dolu dünya bir yansımadır. Bir ayna gibi değil, kendi gözlerindeki perdenin gerçek bir yansımasıdır. Sahte gözlerinden bakıp yakıp yıktıklarını şovalesindeki tuvale yerleştiriyor silah darbeleriyle. Kan dolu resimlere imzasını atıyor, bilincini gerçeğe dönüştürüyor.

Ne sen sergidesin, ne de baktığın bir sanat eseri insanoğlu.

Var oluşun hicvinde koca bir dünya çalkalanıyor.